Πολλές είναι οι εκτιμήσεις, το τελευταίο διάστημα, για την πορεία της οικονομίας, για το ευρώ, το μέλλον της Ε.Ε., του μηχανισμούς στήριξης κ.λπ. Για όλα αυτά υπάρχουν λογικές αναλύσεις και διατυπώνονται απόψεις, οι οποίες μπορούν να στοιχειοθετηθούν. Όμως όλη αυτή η λογική εξήγηση που δίνεται σε όλα τα πιθανά σενάρια και τα ενδεχόμενα προκαλεί ένα μπέρδεμα: Τελικά, η Ελλάδα θα ανακάμψει ή η Ε.Ε θα διαλυθεί;

Πριν από δύο μέρες συγκεκριμένα, σε εκδήλωση που πραγματοποίησε το Ίδρυμα Ωνάση για την επιστροφή της σταθερότητας στην οικονομία, οι ομιλητές ανέπτυξαν σημαντικά θέματα, τα οποία έδειξαν πως, με βάση τα όσα έχουν γίνει, σταδιακά βλέπουμε τα πράγματα να βελτιώνονται, κυρίως διότι, σε πρώτη φάση, στην Ελλάδα κινούμαστε καλύτερα από τις προβλέψεις του μνημονίου. Την ίδια στιγμή όμως, αναπτύχθηκαν παράμετροι, ότι το θέμα της ευρωπαϊκής οικονομίας είναι πολιτικό και ότι ακόμη δε ν έχουν υπάρξει οι γενναίες αποφάσεις. Ότι τα κριτήρια του Μάαστριχτ είναι πια πεπερασμένα και ότι το να έχει κάποια χώρα έλλειμμα πάνω από 3% δεν είναι και η καταστροφή. Ακόμη, αναφέρθηκε ότι υπήρξαν συμμαχίες χωρών του Βορρά, που ουσιαστικά υπονόμευσαν την ενίσχυση του Νότου εντός των συνόρων της Ε.Ε.

Από πλευράς ελληνικού ενδιαφέροντος, σημειώθηκε ότι, με βάση εκτιμήσεις του ΙΟΒΑ, το χρέος δεν θα φτάσει στο 150% του ΑΕΠ, αλλά στο 137%. Αυτό είναι βελτίωση δηλαδή; Ακόμη και ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, κ. Πολεμαρχάκης, παραφράζοντας την εισαγωγή από το «Κεφάλαιο», είπε ότι «πάνω από την Ευρώπη πλανάται το φάντασμα του χρέους» και μετά σημείωσε ότι το χρέος δεν είναι κάποιος δαίμονας.

Και κάπου μέσα στις αναφορές σημειώθηκε και η προοπτική της ανάπτυξης σε κλάδους όπως γεωργία και τουρισμός, όπου η Ελλάδα μπορεί να γίνει ανταγωνιστική και ότι υπάρχουν ευκαιρίες. Ότι ακόμη θα πρέπει να περιοριστούν τα αντικίνητρα. Μα όλα αυτά δεν ήταν κάτι που και προ κρίσης θεωρούνταν αυτονόητα; Έπρεπε να έρθει η κρίση, να τεθούν όλες οι υποδομές υπό αμφισβήτηση, για να εξαχθούν απλά συμπεράσματα;

(Για τη Ναυτεμπορική)